Ik vind het fascinerend proces; je stopt een pitje, misschien van maar een paar mm, onder de grond of op natte watten. En dan begint het wachten, elke dag kijk je even of er al iets te zien is. Je giet er nog een beetje water over, spreekt enkele bemoedigende woorden tot de pitjes en laat ze maar weer met rust. Tot de dag dat er opeens een pitsie groen tussen de aarde verschijnt. Aah het is gelukt, de pit is ontkiemt! De plant groeit op en na een paar jaar kun je je eigen vruchten oogsten.
Nou ja dat laatste is natuurlijk een tikje te optimistisch. En ik heb ook al heel wat zaden in de grond gestopt waar na weken alleen maar een witte schimmel omheen lijkt te groeien.
Goede informatie over hoe je een pit kan laten ontkiemen is onmisbaar. Elke vrucht heeft namelijk weer een andere gebruiksaanwijzing, sommige pitten moet je zelfs een aantal weken in de koelkast leggen zodat ze 'denken' dat het winter is (zoals de kiwi, kom ik later op terug). In het boekje 'Plant een pit' uit 1976 staat voor elke vrucht beschreven hoe je te werk moet gaan, wat de ontkiemperiode is, of er vruchten aan komen en hoe snel etc. Daarnaast heb ik ook veel tips gekregen van mensen uit mijn omgeving. Bijvoorbeeld iemand die zei, nadat ik weer eens met natte watten in de weer was geweest; gewoon alles op volle grond zaaien, niet te moeilijk doen! (Dat bleek achteraf voor de granaatappel de gouden tip.)
Ik maak er weer een te lang verhaal van. De komende weken zal ik laten zien welke pitten ik zoal geplant heb!
 |
| Uit 'Plant een pit' van Ralf Efraimsson |
+ Jantine van Middendorp
